Έπειτα από την ανάγνωση και την κατανόηση των δύο προς σύγκριση κειμένων , αυτό του Kώστα Tερζίδη με τίτλο “Expressive Form: A conceptual approach to computational design” καθώς και του P. Schumacher, με τίτλο ‘‘The Parametricist Epoch: Let the Style Wars Begin’’ ερχόμαστε σε επαφή με διαφορές προσεγγίσεις που αφορούν την ευρύτερη έννοια της μορφής αλλά και το πώς εμφανίζεται μέσα στους κύκλους της αρχιτεκτονικής.
Τόσο ο Κώστας Τερζίδης όσο και ο P. Schumacher κρατούν μέχρι ένα βαθμό την ίδια στάση απέναντι στην αρχιτεκτονική του σήμερα, μιλώντας για μορφή, χρησιμοποιούν όμως διαφορετικούς όρους και προτάσεις για τον προσδιορισμό της.
Ο Schumacher μας παρουσιάζει την έννοια του στυλ. Μία ζωτικής αξίας έννοια , καθώς βάση αυτής η αρχιτεκτονική παρατηρείται και αναγνωρίζεται έξω από τους αρχιτεκτονικούς κύκλους. Αντιλαμβάνεται το στυλ ως ένα ιστορικό φαινόμενο που έρχεται να εμπλουτίσει τον αρχιτεκτονικό λόγο και ως ένα σπουδαίο μέσο ανάπτυξης της επικοινωνιακής αρχιτεκτονικής μέσα στην κοινωνία.
Φυσικά , η έννοια αυτή στις μέρες μας τείνει να κακοποιηθεί . Η αισθητική εμφάνιση παίζει σημαντικό ρόλο στο κόλπο της αρχιτεκτονικής , γεγονός όμως που τείνει να περιορίσει το στυλ σε θέμα εμφάνισης και να το συγχύσει με επιφανειακές και βραχύβιες μόδες. Έτσι στο κείμενο του ο Schumacher αναλύει τη δημιουργία ενός ενιαίου στυλ , ενός στυλ όπως ο ίδιος το αντιλαμβάνεται απαλλαγμένο από την συσχέτιση του με την μόδα , χαρακτηρίζοντας το σαν ιστορικό φαινόμενο που μπορεί να προβληθεί στο μέλλον έτοιμο να ανταπεξέλθει στις αλλαγές και στις συνεχώς αυξανόμενες απαιτήσεις που φέρει η κοινωνία και πιο συγκεκριμένα η αρχιτεκτονική.
Το ενιαίο αυτό στυλ αρχικά ως ένα ενιαίο πρωτοποριακό ερευνητικό πρόγραμμα και τελικά ως ενιαίο σύστημα αρχών και φιλοδοξιών επιτυγχάνεται με τον ‘’ Παραμετρισμό ’’. Το ώριμο αυτό κίνημα , όπως χαρακτηρίζεται από τον Schumacher , έρχεται να διαδεχθεί τον μοντερνισμό ως αξιόπιστη απάντηση στην κρίση του και στη παρατεταμένη μετάβαση μεταξύ μεταμοντέρνου και αποδόμησης .Επιπλέον , στέκεται ικανός να διαχωρίσει τα στυλ εποχής από τα θυγατρικά και τα μεταβατικά και να τα συγκεντρώσει σε ένα.
Ο παραμετρισμός σαν αρχιτεκτονικό κίνημα χάρη στις ποικίλες τιμές που μπορούν να πάρουν οι παράμετροι του , έχει μεγάλη δυνατότητα προσαρμοστικότητας απαραίτητη στην σύγχρονη εποχή όπου οι αλλαγές στο κοινωνικό σύνολο και συγκεκριμένα στης αρχιτεκτονική είναι πολύ συχνές . Απαλλαγμένος από στοιχεία όπως η ομοιογενοποίηση και η μονοτονία επιτυγχάνει την συνεχόμενη διαφοροποίηση μέσα σε ένα σύστημα και την έντονη ταυτόχρονα αλληλοσυσχέτιση μεταξύ πολλών συστημάτων.
Σε μία σπουδαία έννοια μας εισάγει και ο Κώστας Τερζίδης, την έννοια της εκφραστικότητας. Όπως αναφέρει συχνά μπερδεύουμε την έννοια της λέξης ‘‘εκφραστικός’’ με αυτή του ‘’δυναμικού’’. Ο δυναμικός έχει να κάνει περισσότερο με την κίνηση και τη δράση καθώς απεικονίζει την αλλαγή και την γενική δραστηριότητα , η εκφραστικότητα όμως δεν μπορεί να περιοριστεί σε έναν ορισμό.
Η εκφραστικότητα λοιπόν ενσαρκώνει μοναδικές ιδιότητες φόρμας και μορφής. Εκδηλώνει το νόημα , τη σημασία , και την πεμπτουσία της μορφής , έγκειται στην υποσυνείδητη αξία ,αυτή που εμφανίζεται έμμεσα , δεν φαίνεται και δεν μπορεί να ειπωθεί με λέξεις . Έτσι με την μορφή ως αφηρημένη οντότητα προτείνεται η χρήση εναλλακτικών όρων όπως μοτίβα , διαμόρφωση και σχηματισμός ώστε να μπορεί να ληφθεί ως αυτόνομη γεωμετρική οντότητα επιτρέποντας μέχρι κάποιο βαθμό μια ευρύτερη κατανόηση της σιωπηρής της φύσης.
Ο Τερζίδης λοιπόν εστιάζει στην σχεδιαστική διαδικασία θέτοντας ως υπόβαθρο το σχεδιασμό με βάση τους υπολογιστές χωρίς να προτείνει αρχές και αξίες για ένα κίνημα όπως ο Schumacher. O Τερζίδης στην προσπάθεια του να δώσει μια απάντηση στην αρχιτεκτονική η οποία θέλει να κατανοήσει και να αφομοιώσει δημιουργικά τις νέες μορφοποιημένες δυνατότητες σχεδιασμού, κάνει αναφορά σε δύο προσεγγίσεις.
Η πρώτη προσέγγισή αφορά το ιστορικό προηγούμενο έχοντας ως στόχο τόσο την ιστορική συνέχεια όσο και την εξέλιξη και την μετατροπή. Σε αυτή την περίπτωση ο άνθρωπος έχοντας στα χέρια του ψηφιακά εργαλεία προσεγγίζει συσκευές καταγραφής και αναπαράστασης. Αρκεί όμως να μείνουμε εκεί; Στην εξερεύνηση; Έτσι έρχεται η δεύτερη προσέγγιση έχει τις ρίζες της σε ένα θεωρητικό πλαίσιο απαραίτητο για την αξιολόγηση των υπολογιστικών μηχανισμών κριτικά . Μέσω αυτής της προσέγγισης οι ψηφιακές συσκευές ξεφεύγουν από τον όρο του ‘‘εργαλείου’’ και αποτελούν πια την αφετηρία για έναν κόσμο που δεν είχε φανταστεί ο ανθρώπινος νους .Οι υπολογιστικοί μηχανισμοί ξεφεύγουν από τον περιορισμό της εξερεύνησης υπαρχόντων εννοιών αλλά μπαίνουν σε ένα παιχνίδι αναζήτησης και διαμόρφωσης νέων αντιλήψεων. Και στις δύο όμως προσεγγίσεις η κριτική σκέψη και η μοναδικότητα του ανθρώπου δεν απουσιάζει παρόλο που πια έχει κατασκευάσει εργαλεία στα οποία έχει εκχωρήσει κάποια δύναμη.
Συμπερασματικά, τα δύο κείμενα παρουσιάζουν μια βασική ομοιότητα , τη συγκεκριμένη στάση απέναντι στην αρχιτεκτονική και την βαρύτητα που αποδίδει αυτή στη μορφή. Διαπραγματεύονται διαφορετικές έννοιες όπως το στυλ (Schumacher) και την εκφραστικότητα (Τερζίδης) αλλά μέσω αυτών επικεντρώνονται στην μορφή και κυρίως στην εξέλιξη της. Η αντίθεση που διακρίνουμε είναι ότι η άποψη του Schumacher ότι ο Παραμετρισμός είναι η βέλτιστη πρακτική εμφανίζεται σχετικά απόλυτη σε σχέση με τον Κ.Τερζίδη που αναλύει και τις δύο πλευρές του υπολογιστικού σχεδιασμού. Παρά αυτής της αντίθεσης η αντίληψη σχεδιασμού του Τερζίδη , με κριτική και ορθολογική συμμετοχή του ανθρώπου , μπορεί να λειτουργήσει ως βάση προώθησης και υποστήριξης του Παραμετρισμού όπως τον παρουσιάζει ο Schumacher.
ΙΩΑΝΝΑ ΔΗΜΟΥ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου